میتسو در یک کارخانه کار می‌کند و به تسوتومو، مرد جوانی که در خیابان‌های توکیو ملاقات کرده، علاقه دارد. یک روز آن دو با هم بیرون می‌روند و تسوتومو پس از فریب دادن میتسو، با او رابطه برقرار می‌کند. تسوتومو که از یک خانواده ازهم‌پاشیده آمده است، از عشق می‌ترسد، بنابراین بی‌رحمانه اجازه می‌دهد میتسو تنها بیدار شود و او را ترک می‌کند. یک ماه می‌گذرد و تسوتوموی پخته‌تر بازمی‌گردد. این دو عاشق با شادی به هم می‌پیوندند و با هم زندگی می‌کنند. همه چیز لذت‌بخش است تا اینکه هر دو متوجه زخم عجیبی روی بازوی میتسو می‌شوند. پزشکان آن را جذام تشخیص می‌دهند. میتسو بدون گفتن به تسوتومو، به آسایشگاه جذامی‌ها می‌رود. معاشرت با طردشدگان جامعه به او بینش زیادی می‌دهد. او متوجه می‌شود که جذامی‌های قدیمی انسان‌های فوق‌العاده‌ای هستند. به نوبه خود، میتسو به منبع شادی و امید دوباره آن‌ها تبدیل می‌شود. با این حال، او دلتنگ تسوتوموی خود است. یک روز پزشکان به او اطلاع می‌دهند که اشتباه کرده‌اند و آن زخم جذام نیست. او با خوشحالی به سمت عشق واقعی خود حرکت می‌کند تا اینکه با عذاب وجدان متوجه می‌شود بازگشتش به او به معنای بدبختی برای دوستان تازه یافته‌اش خواهد بود.

همسر یکی از ستوان‌های یاکوزا تلاش می‌کند تا پس از مرگ ناگهانی وارث قبیله و در حالی که خطر بروز درگیری بر سر جانشینی وجود دارد، صلح و آرامش را حفظ کند.

یوکو عاشق شاعری پیر است که از قضا مردی متاهل است. او صبورانه فقط و فقط منتظر او می‌ماند، با این حال مدام مورد طمع و هوس دیگران قرار می‌گیرد.

جهنم خود را از طریق گناهان، شرمساری و هوس‌های یک خانواده روستایی طبقه مرفه و اندوه مادری از آن دنیا نمایان می‌سازد.